കൊതിയില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല.
യാന്ത്രികത മാത്രം-
നിറഞ്ഞൊരീ ലോകത്ത്
ആരാണ്
മരണം കൊതിയ്ക്കാത്തത്...?
ജീവിയ്ക്കാനുള്ളയീ-
പാച്ചിലിനിടയില്,
കുടുംബവും കുട്ടവും
കൈവിട്ടൊരു യാത്രയില്,
മനസ്സും ശരീരവും വേര്പിരിഞ്ഞു,
സ്വന്തവും സ്വത്വവും
സ്വപത്നിയുടെ മുഖവും മറന്നു,
രാത്രിയെ പകലാക്കിയാലും
മതിവരാത്തൊരീ കാലത്ത്
സ്വസ്ഥമായ് മരിയ്ക്കാനും വേണമല്ലോ
ഒരല്പം സമയം......
No comments:
Post a Comment