ഏകാന്തത

ഒരു പാദമകെലെയെന്‍
കിനാക്കളെരിയുമ്പോഴും
ഒരുമുഴം തണ്ടിലെന്‍ ജീവന്‍
ബാക്കി നില്‍ക്കുമ്പോഴും
ഒരിറ്റു കനിവ് പോലും, ഒരിളം കാറ്റും
നല്‍കാതെയകന്നുവോ നീ?

ഹിമകണംപോല്‍
തണുത്തുറഞ്ഞയെന്‍ ഹ്രദയവും
ക്ലാവ്പിടിചൊരീ ഓര്‍മ്മതന്‍
ഭാണ്ടാരവും പേറി
ഇനിയുമെത്ര നാള്‍
ഞാനീ മരത്തണലില്‍?

അരോചകമായതൊക്കെയും
അനുവാചക ഹൃദയത്തിലേറ്റു വാങ്ങിയ
ആധുനികമെന്ന ക്ഷണികമാം നൌകയില്‍
ഇനിയെത്ര നിമിഷങ്ങള്‍?


ഇന്നലെ പെയ്തുകൂട്ടിയ
മഴവെള്ളപ്പാച്ചിലില്‍,
കാടും കടലും പിന്നെയീ കരളും
പിഴുതെറിഞ്ഞപ്പോഴും
ഞാന്‍ മാത്രമെന്തേ നനഞ്ഞിടാതെ?

ഇന്നിന്റെ വിഹ്വലതകളത്രയും പേറി
പിന്നെ നാളെയുടെ ചുടുള്ള താപവും
ഒരിറ്റു സ്നേഹത്തിന്‍ മധുരമെങ്കിലും
ഈ പാനപാത്രത്തില്‍ ബാക്കി വെച്ചീടാന്‍
ഇനിയുമൊരപൂര്‍വ പിറവിയുടെ
കാലൊച്ച കേള്‍പ്പു ഞാന്‍


ഇതു മതി,
ഈ കുളിരുമുറ്റിയ നിശ്വോസം മാത്രം
ഇനിയുള്ള നിമിഷങ്ങളെ താളാദ്രമാക്കിടാം
ഒരു കടിഞ്ഞൂല്‍ പേറ്റുനോവിന്‍ നിര്‍വൃതിയില്‍
ഞാനെന്റെ കിനാക്കളെ പാടിയുറക്കാം.....